پیشنهاد می کنم، قبل از خواندن قسمت هشتم این مقاله، قسمت های اول تا هفتم را در این صفحه مطالعه فرمایید. تاکنون ساختار های عمده مورد استفاده در کوه نوردی را بطور خلاصه بررسی کرده ایم. بدیهی است که هدایت هر تشکل کوه نوردی با ساختار حاکم بر آن باید متناسب باشد. بنابراین برای سه ساختار عمده ی مورد بحث (نظامی ـ گروهی ـ تیمی) سه نوع مدیریت و سه روش هدایت وجود دارد. بدیهی است اگر به این نتیجه برسیم که برای صعود، نیاز به یک جوخه ی نظامی داریم، برای هدایت برنامه هم نیاز به یک «فرمانده» خواهیم داشت. البته اگر بپذیریم که کوه نوردی یک فعالیت ورزشی است، طبعاً شیوه ی فرماندهی نمی تواند روش مناسبی برای هدایت این فعالیت باشد. البته برای این قاعده، یک اسثنا هست که در نوشتار های آینده به آن اشاره خواهد شد.

«مدیریت» (Management) دومین شیوه ی هدایت فعالیتهای کوه نوردی است. مدیریت را "علم و فن برنامه ریزی، اقدام و ارزیابی به منظور تامین هدفهای معین" تعریف کرده اند. به بیان دیگر، کار مدیر این است که با مصرف حداقل منابع، به اهداف تعریف شده دست یابد. اگر این تعاریف و سایر تعریفهای مدیر را بدقت بررسی کنیم، در می یابیم که ویژگیهای زیر در غالب موارد (نه همیشه) در مورد مدیران صدق می کند:

  • مدیر معمولاً انتصابی است و توسط رده های بالاتر تعیین می شود.
  • مدیر، سیاست گزار نیست بلکه سیاستها و راهبردهای تعیین شده را دنبال می کند.
  • ارتباط مدیر با اعضای گروه، معمولاً محدود به ارتباط کاری است.
  • مدیر عموماً مسئولیت گروه را بر عهده دارد و به تنهایی پاسخگوی رده های بالاتر است.
  • ...

«راهبری» (Leadership) سومین شیوه ی مورد بررسی برای هدایت تیمهای کوه نوردی است. راهبر را در زبان فارسی "سرپرست" معنی کرده اند که متاسفانه همتای مناسبی برای "Leader" نیست، زیرا سرپرست عموماً به عنوان مدیر موقت، آن هم در ادارات و شرکتها مورد استفاده قرار می گیرد. بطور خلاصه، مهمترین ویژگیهای راهبر را می توان این گونه بر شمرد:

  • راهبر انتصابی نیست بلکه توسط اعضای تیم انتخاب می شود.
  • راهبر با توجه به تجربه و موقعیت ویژه ی خود، سیاست و خط مشی تعیین می کند.
  • راهبر با اعضای تیم ارتباط کاری، عاطفی و شخصی برقرار می نماید.
  • راهبر، اعضای تیم را طوری درگیر اهداف تیم می کند که همه، خود را مسئول و پاسخگو می دانند.
  • ...

اکنون می توان نتیجه گیری کرد که برای فعالیتی همچون کوه نوردی که هر لحظه شرایط تازه و چالشهای تازه تری پیش پای کوهنوردان می گذارد. مناسب ترین ساختار، "تیم" و بهترین شیوه ی هدایت، همان "راهبری" است. به بیان دیگر کوه نوردانی که در قالب تیمی کوچک ولی همیشگی به کوه می روند، محدودیتها و تواناییهای یکدیگر را بخوبی می شناسند و ضعفهای یکدیگر را پوشش می دهند، راهبر تیم را خود انتخاب می کنند و در تصمیم گیری مشارکت فعال می نمایند و بالاترین کارایی و بیشترین شانس موفقیت را دارند.